Polecamy strony

Jubileuszowe wydanie

NUMER JUBILEUSZOWY MOŻANA NABYĆ W ZAKRYSTII KOŚCIOŁA LUB ZAMÓWIĆ POCZTĄ INTERNETOWĄ - DOŚLEMY.

 

 

Ten numer „DZONU KOŚCIELNEGO” wydany jest z okazji jubileuszu setnej rocznicy poświęcenia naszego parafialnego kościoła. A może przy wspólnym wysiłku stanie się zwiastunem nowej edycji naszej parafialnej gazetki wydawanej przynajmniej 4 razy w roku, jak to kiedyś bywało (z okazji Odpustu, świąt Bożego Narodzenia, świat Wielkanocnych i Pierwszej Komunii św. )

            Wielu szanownych czytelników zapewne bogatych jest w różnego rodzaju przeżycia, doświadczenia życiowe czy przemyślenia i może chcieliby się podzielić z nami – jesteśmy przecież Rodziną Parafialną, więc chętnie skorzystamy z bogactwa waszego wnętrza i wysłuchamy Was (wyczytamy) z największa przyjemnością..

            Prosimy włączcie się w redagowanie „Dzwonu Kościelnego” - opiszcie wszystko jak dyktuje Wam serce. Może w ten sposób zbliżymy się bardziej do siebie i będziemy jeszcze bardziej Rodzina Parafialną. A może przez to dzielenie się swoimi problemami staną się one mniejsze, łatwiejsze do pokonania, a trudy codzienności łatwiejsze do pokonania, gdy będziemy współuczestniczyć w dźwiganiu ciężarów życia.

            Nie chodzi tu nam o jakieś profesjonalne wywody literackie, o styl ale przede wszystkim o to by pokazać innym z jakimi problemami spotykamy się na co dzień, czy też  jakie osiągnięcia są naszym udziałem – jednym słowem „nasze codzienne radości i smutki na łamach  parafialnej gazetki. Przecież nie musimy się czuć tacy samotni, gdzieś na uboczu, nikomu nie potrzebni. Przecież jest z nami święta Anna.

…Litosne jej serce

nie chce w poniewierce

mieć życzliwych sobie.

Spieszy do pomocy,

dźwiga ich z niemocy  

wspomaga w chorobie…

 

            Niech Patronka Nasza św. Anna będzie Redaktorem Naczelnym  naszego „Dzwonu Kościelnego” wszyscy  będziemy redaktorami i równocześnie czytelnikami naszego parafialnego pisemka.

            Piszcie  swoje uwagi i wskazówki, aby pomagać sobie nawzajem  bo przecież wszyscy jesteśmy pielgrzymami, którzy różnymi drogami zdążają w trudzie na to samo spotkanie (A. de Saint-Exupery) pod przewodnictwem naszych Czcigodnych Duszpasterzy.

 

W jubileuszowym wydaniu zamieszczamy:

·         Dzieje Kołaczyc

·         Historia Kościołów parafii Kołaczyce

·         Kołaczyce nie tylko szewstwem szewstwem i garcarstwem sławne

·         Patronka Parafii

·         Odpust Ku czci św. Anny

·         Dar Serca

·         Pan Bolesław

·         Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa

·         Wielki czciciel Bożego Serca – św. Józef Sebastian Pelczar

·         Akt Oddania się Sercu Bożemu

·         Gaude Mater Poloniae

·         Parafialny Zespół Caritas

·         Sztandarem naszym będzie krzyż

·         Ognisko misyjne

·         Święty Krzysztof

·         Porządek nabożeństw

 

 

 

 

(WYBRANE ARTYKUŁY)

 

 

 

 

DZIEJE  KOŁACZYC      


            Miejscowość Kołaczyce leży na prawym brzegu Wisłoki, otoczona od południa i północy wzgórzami. Kołaczyce od wschodu graniczą z Nawsiem Kołaczyckim, a od północy z miejscowością Bukowa.

            Parafia Kołaczyce powstała w 1339 roku. Od momentu powstania przez długi okres należała do dekanatu Zręcińskiego i archidiakonatu krakowskiego. Wtedy do parafii należały: gród Golesz, oraz wsie: Krajowiece, Zandkowa a od 1362 roku Nawsie Kołaczyckie. 4 października 1448 roku kardynał Zbigniew Oleśnicki , biskup krakowski dokonał podziału archidiakonatu krakowskiego i utworzył archidiakonat sądecki. Od tego czasu parafia w Kołaczycach należała do tego archidiakonatu. W 1581 roku jako należące do parafii wymieniano wsie: Gwoździankę, Bliźniankę, Przewrotną, Brzezankę i Żyźniów. Jednakże w późniejszych przekazach te miejscowości zanikają. W latach 1595-1781 jako parafia występują już tylko: miasto Kołaczyce, przedmieścia ( Nawsie Kołaczyckie) i Krajowice. W okresie przedrozbiorowym parafia Kołaczyce należy z powrotem do diecezji krakowskiej, dekanatu pilźnieńskiego. Słownik Geograficzny królestwa polskiego i innych krajów słowiańskich z 1883 roku podaje, że parafia rzymsko-katolicka w Kołaczycach wchodzi w skład diecezji przemyskiej, dekanatu brzosteckiego. W skład jej wchodzą miejscowości: Kołaczyce, Nawsie Kołaczyckie, część Krajowic i Kluczowa. Taki stan istniał aż do 1992 roku. Obecnie Parafia Kołaczyce, należy do diecezji Rzeszowskiej, dekanatu brzosteckiego. W XVII wieku napotykamy na wzmianki, że przy kościele istniało ,,Bractwo św. Anny’.

            Obecny kościół poświęcony w 1906 roku. W czasie budowy kościoła nabożeństwa odbywały się początkowo w kaplicy cmentarnej. Później wybudowano salę, w której odprawiano nabożeństwa. Jest to kościół wybudowany w stylu neogotyckim.

            W kościele znajdują się cztery ołtarze: w wielkim ołtarzu umieszczony jest stary, słynący cudami obraz św. Anny i Najświętszej Marii Panny (przeniesiony z poprzedniego kościoła), oraz figura św. Piotra i Pawła. Ołtarz szewski zdobi przeniesiona ze starego kościoła płaskorzeźba najświętszej Marii panny. Pozostałe ołtarze to tkacki ( obecnie nazywany garncarskim) oraz różańcowy. Kościół posiada witraże , zniszczone podczas II wojny światowej, po wojnie odrestaurowane. Na terenie parafii Kołaczyce występuje wiele miejsc sakralnych. Nalezą do nich: figura Matki Boskiej w rynku, postawiona w 1803 roku, figura matki Boskiej z 1907 roku w dzielnicy wygoda, kapliczka św3. Nepomucena z XIX wieku , kapliczka ,,knopów” z budowana w 1914 roku, figura świętego Franciszka z 1903 roku, oraz kapliczka św. Anny, postawiona w miejscu gdzie stał stary kościół.

            U schyłku X wieku okolice Kołaczyc należą do regionu będącego Polską kresową. Tutaj krzyżowały się inter4esay trzech rosnących państw: Polski, Rusi i Węgier. Prawdopodobnie w tym okresie czasu Kołaczyce miały charakter obronny.

            Określenie początków miejscowości naszej parafii nastręcza wiele trudności, ponieważ do końca XIII wieku właściciele gruntów zakładając wsie na prawie polskim nie wystawiali przywilejów lokacyjnych. Dopiero w końcu XIII wieku wchodzi na naszym terenie osadnictwo na prawie niemieckim, dające podstawę oznaczania roku założenia wsi i miast, bądź też przenoszenia z prawa polskiego na prawo niemiecki wsi od dawna istniejących.

            Najstarsza osadę parafii z XI wieku Władysław Herman i jego następcy przekazali klasztorowi Benedyktynów w Tyńcu kilka wiosek, min. Krajowice. w 1319 roku Władysław Łokietek przekazał klasztorowi Benedyktynów w Tyńcu: Kołaczyce, Zamek Golesz i inne pobliskie wsie.

            W końcu XIII wieku i na początku XIV wieku Kołaczyce należą do powiatu pilźnieńskiego województwa krakowskiego. Pierwsze wzmianki na temat Kołaczyc jako osady zawiera kodeks Dyplomatyczny Małopolski z końca XIII wieku. Brak nim jednak informacji, czyją były własnością. W naszym rejonie występowało kilka rodzajów własności: własność królewska, szlachecka, kościelna (klasztoru tynieckiego bądź biskupa krakowskiego), własność Akademii krakowskiej.

W 1362 roku opat tyniecki założył wieś Nawsie Kołaczyckie na terenach między Kołaczycami a opuszczoną wsią Zandkowa. Zantkowa znajdowała się tu gdzie obecnie Zentki należące teraz do Nawsia Kołaczyckiego. Klasztor tyniecki zezwolenie na lokowanie wsi na prawie niemieckim uzyskał w 1288 roku od Leszka Czarnego. Pod koniec XIV wieku powstaje miejscowość Kluczowa. Nazw patronimiczna Kołaczyc jest nazwą odosobową, wywodząca się od wspólnej podstawy Kołacz. Nazwa te wywodzi się od pierwotnych właścicieli, którymi mogli być Kolaczowice lub Kołaczyce, synowie Kołacza.

            Nawsie natomiast ma wielorakie znaczenie, które może znaczyć: puste części wsi służące za pastwisko, pola położone w samej wiosce, miejsce miedzy domami, wspólną własność, właściwa wieś.

            Nazwa Kluczowa pochodzi od słowa Klucz w znaczeniu zespół, ogół włości, posiadłość, gruntów itp., stanowiących pełną całość.

Nazwa Krajowice pochodzi od nazwy osobowej ( bądź imienia) Kraj. Być może, że początkowo istniała nazwa Krajowski Bród, tj. Bród Kraja.        Losy kościoła i parafii w Kołaczycach były na przestrzeni wieków bardzo ciężkie. Życiu ludności towarzyszyły częste najazdy i pożary, które niszczyły kilkakrotnie prawie całą zabudowę miasteczka. Ustna tradycja głosi, że Kołaczyce najechali Tatarzy, którzy wzięli zakładniczki paląc miasteczko. Jednak Kołaczycanie dopadli Tatarów za Gogołowem, pobili ich i odbili zakładniczki. W 1447 roku Kołaczyce najechali Węgrzy i doszczętnie spalili.

            W XVII wieku w wyniku najazdu szwedzkiego, miasteczko bardzo ucierpiało. Dodatkowo w latach 1625 i 1636 w Kołaczycach stacjonowały wojska i mimo , że Kołaczyce były dobrami opactwa tynieckiego , wojska nałożyły kontrybucję na mieszkańców. W ogromnej daninie krwi wszystkich Polaków nigdy, w całej historii nie zabrakło także krwi parafian kołaczyckich. W 1768 roku Kołaczycanie przyłączyli się do Konfederacji Barskiej. Główni organizatorzy walki z Rosjanami to min. Wojciech Szostakiewicz, Feliks Satakiewicz i Jan Satakiewicz. W Powstaniu Kościuszkowskim 1794 roku brali udział bracia Paweł i Stanisław Machowiczowie. Po trzecim rozbiorze Polski 1795 roku mieszkańcy naszej parafii walczą w Legionach Jana Henryka Dąbrowskiego. są to Paweł Machowicz, Jan Bulsza. W Powstaniu listopadowym 1830-1831 biorą udział braciaMachowiczowie.Jeden z nich Jan bierze udział w przygotowaniu Powstania Krakowskiego 1846 roku. Kołaczycan  nie zabrakło w Europejskiej Wiośnie Ludów 1848 roku. W powstaniu Węgrów przeciw Austrii brali udział bracia Góreccy i Aleksander Machowicz.

W 1862b roku na Nawsiu Kołaczyckim mieszkał sam Dionizy Czachowski, który przygotowywał parafian do walki z Rosją Do Powstania Styczniowego na terenie parafii przygotowywano broń. Broń wyrabiały kuźnie na Wygodzie, Blichu i pod kościołem. Prawdopodobnie  przyjeżdżał do Kołaczyc sam  Marian Langiewicz dyktator powstania. Zimą 1863 roku oddziały z Kołaczyc przekroczyły granicę austriacko-rosyjską.  W bitwach powstania styczniowego wyróżniło się 19 Kołaczycan, min. ksiądz Leopold Tekstorys Strzeżniewski. Obecnie w Kołaczycach istnieje ulica, która nazwano jego imieniem. Ci, którzy wrócili z powstania, mimo przesłuchiwań, oficjalnie w Wielkim Tygodniu w powstańczych strojach, w czapach czamarach trzymali honorowe straże w kościele parafialnym w Kołaczycach.

            W lutym 1912 roku w Kołaczycach powstaje oddział strzelca z inicjatywy Stanisława Soczka i Romana Wiejowskiego. Wyruszyli w 1914 roku jak zazwyczaj spod figury matki boskiej stojącej na kołaczyckim rynku, błogosławieni przez proboszcza Franciszka Ma łka. Walczyli oni na frontach zachodnim, wschodnim i nawet włoskim. Wspomnę, że z okresu I wojny w rejonie Kołaczyc zachowały się dwa cmentarze. Działania zbrojne toczyły się także na terenie Kołaczyc w okresie I wojny w czasie ofensywy gorlickiej. W wyniku działań zbrojnych większa część zabudowy miejscowości uległa spaleniu a zwlaszcza Blich. W trakcie ofensywy ludność była chowana w piwnicach kościoła.

            Nie zabrakło Kołaczycan w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920 roku. Wsławili się w niej min. Andrzej Jedziniak , Jan Kołeczek, Jan Lejpras i inni.        W dramatycznym okresie II wojny światowej Kołaczyce ucierpiały bardzo zarówno od Niemców jak i Rosjan. W wojnie obronnej Polskie 1939 roku mieszkańcy parafii oddawali życie za ojczyznę. Pod Modlinem poległ pdch. Stanisław Kołeczek, pod Pszczyną pdch. Bronisław Salach, pod Kockiem mjr Michał Bartula.

            W Katyniu i Starobielsku zamordowani zostali przez NKWD min. mjr WP Jan Gustek, mjr Ludwik Bauer, por. art. Jan Kamiński , mjr WP Anrzej Mika, mjr WP Stanisław Soczek, mjr. Stanisław Cieślik  i wielu innych.

            Tych, co znamy to było dziewięciu. Wielu parafian zostało rozstrzelanych przez jasielskie gestapo, wielu zginęło w obozach zagłady lub było zmuszonych do pracy na rzecz Niemiec.

            Kołaczycanie walczyli w bitwie o Anglię, pod To brukiem, Monte Cassino. Wielu było żołnierzami Polskie Państwa podziemnego, tworząc organizacje mające na celu konspiracyjną walkę z hitlerowcami. W czasie wojny wielka tragedia dotknęła ludność żydowską, która zamieszkiwała miejscowości należące do parafii. W dniu 12 sierpnia 1942 roku z przejściowego getta, w Kołaczycach Niemcy wyprowadzili Żydów na Podzamcze gdzie ich rozstrzelali.

            Reasumując ten okres przed wojna w parafii Kołaczyce mieszkało 2380 katolików oraz 190 Żydów.

            Należy wspomnieć udział parafian w walce o Polskę nieuwikłaną w żadne układy
z Moskwą. Był to bardzo trudny okres dla kościoła po II wojnie światowej. Sytuacja Kościoła katolickiego w Polsce zmieniła się diametralnie. Wskutek przesunięcia granic oraz praktycznej likwidacji ludności wyznania mojżeszowego społeczeństwo polskie w ponad 90 procentach stało się katolickie.

            W 1945 roku władze wypowiedziały konkordat ze Stolica Apostolską, ale do 1949 roku stosunki państwa komunistycznego z Kościołem były poprawne i kościół mógł swobodnie działać. Równolegle nastąpiła laicyzacja życia np. przez wprowadzenie obowiązkowych ślubów cywilnych.

            W 1948 roku zmarł prymas August Hlond, po którym głową kościoła został Stefan Wyszyński. Zmian ta zbiegła się z zaostrzeniem procesów stalinizacyjnych w kraju i rozpoczęciem antykościelnej polityki. W 1950 roku Episkopatowi udało się zawrzeć porozumienie z władzami . W zamian za możliwość nauczania religii oraz prowadzenia duszpasterstwa. Od końca lat pięćdziesiątych Kościół Katolicki organizowała obchody tysiąclecia chrztu polski( pielgrzymka kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej po całym kraju), w których wzięły udział miliony Polaków. Te obchody były także w parafii kołaczyckiej.

            Spowodowało to, że władze zlikwidowały naukę religii w szkołach latach rządów Gierka stosunki państwa z Kościołem były poprawne. W tym okresie z Kościołem podjęli tez dialog polityczny przedstawiciele opozycji. Rok 1978 i wybór Jana Pawła II był bardzo ważny dla kościoła i zarówno dla naszej parafii.

            Należy tu wspomnieć rok 1981 i proklamowanie stanu wojennego. Dwóch mieszkańców parafii oddanych kościołowi zostało internowanych:. Byli to Stanisław Koczwara i Stanisław Maziarz.

            Po przeobrażeniach polityczno-ekonomicznych  1989 roku sytuacja kościoła uległa zmianie . powróciła religia do szkoły. Powstały organizacje przykościelne, nastąpiła jawność wyznania.

            W parafii Kołaczyc od początku jej powstania kwitło życie gospodarcze, społeczne
 i kulturalne XIV wieku Kołaczyce związane były z przebiegiem traktu węgierskiego
 i dolina Wisłoki oraz jej dopływu Liczkówki. Miasto jak i wiele innych w tym okresie czasu miało układ urbanistyczny zbudowany na zasadzie dziewięciopolowej. Współczesny obraz miejscowości sugeruje że powstało ono na planie szachowniczym z uliczką i wałami ziemnymi obiegającymi miasto dookoła. Pierwotnie główna droga wchodziła do miast przy kościele, gdzie znajdowało się przejście w umocnieniach obronnych. Miasteczko już na przełomie XV/XVI wieku zaczęło się intensywnie rozwijać. 23 marca 1933 roku Kołaczyce utraciły prawa miejskiej jako gromada weszły wraz z innymi 15 wsiami w skład gminy zbiorowej.

            Prawdopodobnie po nadaniu praw miejskich Kołaczyce otrzymały herb. Herb miasta był jednocześnie herbem klasztoru. Na czele miasta stał wójt, który sądził w imieniu opata tynieckiego i pobierał dla niego czynsze dzierżawne. Sąd wójtowski zwany także leńskim, nazywał się dla Kołaczyc goleskim od nazwy grodu Golesz. Władzę administracyjną miasta stanowili burmistrz i rajcy w Kołaczycach. Wójtostwo było zawsze w rękach szlachcica i było dziedziczne. W 1514 roku wybudowano nowy ratusz (poprzedni uległ) spaleniu. Stał on w miejscu gdzie mieściła się Branża Skórzana.

            W okresie odrodzenia Kołaczyce były ośrodkiem rzemiosła tkackiego, obuwniczego i garncarskiego. W XVII wieku w Kołaczycach istniał Dom Ubogich zwany szpitalem. Podopieczni nosili specjalne stroje – niebieskie płaszcze z czerwonym krzyżem na piersiach. Należało do nich sprzątanie i obsługiwanie kościoła. Opiekę nad szpitalem sprawował pleban i zarząd miejski. Na początku XVII wieku zaczęło się rozwijać intensywnie rzemiosło. Rozwija się życie religijne, gospodarcze i kulturalno-towarzyskie w bractwach cechowych.

W 1614 roku Rada Miejska Kołaczyc wydała dwa statuty cechowe. Statut cechu szewców i statut cechu zrzeszającego różnych rzemieślników ( tzw.Wielki). W XVII wieku powstaje trzeci cech garncarski, oraz cech tkacki, który został zatwie5rdzony w 1858 roku. Rzemieślnicy stowarzyszeni w cechach czcili swych patronów, odprawiali uroczyste nabożeństwa, brali udział w procesjach.

            Na uroczystości parafialne ludność zakładał odpowiedni strój. Mężczyźni stroili się w długą sukienną granatową falistą kapotę, pas jedwabny kolorowy i w wysoką z siwego barana z wstążkami na boku czapkę. Strojem kobiety była czapka z materiału ozdobnego w złote kwiaty, jubka podbita lisami lub futrem białym, spódnica fałdzista w kwiaty i trzewiki czerwone lub żółte z korkami. Dziewczęta nosiły długie sploty włosów z rozpuszczonymi na plecach wstążkami, kaftaniki białe lub kolorowe, gorsety z wywiniętą na nie koło szyi suto obszlakowaną koszulą, białe perkalowe krótkie spódnice i fartuszki oraz farbowane trzewiki.

            Po pierwszym rozbiorze Polski Kołaczyce przeszły pod rząd austriacki, który odebrał parafie opactwu tynieckiemu i wydzierżawił Kołaczyce Pawłowi Kmicie Charzewskiemu. W 1779 roku Nawsie Kołaczyckie zostało sprzedane spółce Eder und Friese. Nabywcy spostrzegłszy zręczność mieszkańców do tkactwa sprowadzili z Frankfurtu nad Menem Achillesa Johanntea i założyli manufaktur e płótna, perkali i nankinu. Na początku XIX wieku manufaktura zatrudniała 541 robotników., oraz posiadała 206 warsztatów. Nawet nazwa wsi uległa zmianie na Ederów.  Jednak na wskutek śmierci Johannotea fabryczka podupadła i została zlicytowana w 1827 roku.

            W 1889 roku powstaje w Kołaczycach sklep ,,Chrześcijańska Sprzedaż Skór”. Od 1885 roku istnieje w Kołaczycach straż ogniowa.

            Szkoła parafialna w Kołaczycach istniała prawdopodobnie przed 1595 rokiem. Szkołę kończyły dzieci bogatych mieszczan. Dopiero w 1869 roku powstają szkoły ludowe, w których nauka miała być powszechna.

            W XIX wieku życie kulturalne skupiało się wokół kościoła i szkoły. Obchodzono
i organizowano patriotyczne uroczystości związane z rocznicami wielkich wydarzeń historycznych. Na terenie Kołaczyc w życie kulturalne najbardziej angażowali się nauczyciele i szewcy, o czym świadczy ich liczny udział w kółku teatralnym. Odbyły się wspaniałe uroczystości z okazji: 100-letniej rocznicy urodzin Adama Mickiewicza, Tej uroczystości towarzyszyło otwarcie czytelni w Kołaczycach. M17 sierpnia 1902 roku obchodzono rocznice bitwy pod Grunwaldem. W 1903 roku urządzono uroczysty pochód z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. W Kołaczycach przed II wojną światową powstała orkiestra, która umilała ludności uroczystości i grała na rynku kołaczyckim w poranki niedzielne.

            W latach 1937-39 w Nawsiu Kołaczyckim istniało prywatne gimnazjum bez praw państwowych. W 1945 roku powstało Państwowe Gimnazjum i Liceum w Kołaczycach. W okresie II

Rzeczypospolitej patriotyczne postawy mieszkańców parafii wyraziły się w działalności oświatowo-patriotycznej.

             Taką działalność prowadziło Towarzystwo Oświatowo-Społeczne ,,Ostoja” w Kołaczyach. Organizacja ta została  zarejestrowana w 1935 roku. Skupiała ona młodych ludzi, którzy organizowali życie kulturalne miasteczka, przygotowując przedstawienia teatralne dla mieszkańców, organizując drużynę piłkarską, prowadząc Sklep spółdzielczy. 7 stycznia 1979 roku powstało stowarzyszenie Miłośników Kołaczyc.

            Członkowie stowarzyszenia zorganizowali izbę muzealną 1989 roku obchodzono uroczystość 650 lecia powstania miasta i parafii. Obecnie nadal kultywowana jest tradycja w parafii Kołaczyce. tak jak przed wiekami uroczystości rozpoczynają się w kościele Mszą Świętą a następnie na rynku bądź w Domu kultury, lub w szkole odbywają się akademie i uroczystości przygotowane przeważnie przesz młodzież szkolną. Uroczystości parafialne bardzo często uświetnia chór męski ,,Zorza”.

            W Kołaczycach istnieje DOM Spokojnej Jesieni prowadzony przez siostry Nazaretanki z Krakowa.

            W okresie powojennym proboszczami parafii byli: Ks. Ignacy Skowron, Ks. Józef Hadam, Ks. Paweł Markowicz. Obecnym proboszczem od 1989 roku jest Ks. Jan Sabat.

 W okresie ostatnich lat mimo licznych przeszkód wynikłych na tle ekonomicznym doprowadził do odnowienia naszej pięknej świątyni. Zostało wymienione pokrycie dachu, odnowiono elewacje kościoła, odnowiono ogrodzenie, bramy.

            Mimo burz dziejowych, najazdów, wojen, zaborów, czasów laicyzacji, parafia Kołaczyce ani na chwilę nie przestała istnieć. Służyła i nadal służy ludziom. Była ośrodkiem życia społecznego i kulturalnego a dodatkowo w okresie braku niepodległości krzewiła postawy patriotyczne.

 

 

 

Mgr Małgorzata Salacha

MAJOWE ŚPIEWANIE

 

Jest takie podanie ludowe, że kiedy z końcem zimy śniegi i lody spłyną do morza, na polską ziemię schodzi Najświętsza Panienka, piękna jak słońce i zorza poranna, idzie przez pola, łąki i lasy. A gdzie tylko stopa Jej spocznie, padnie Jej wejrzenie, tam zieleni się trawa, zakwitają kwiaty, tam zaczyna się maj.

Jak Polska długa i szeroka wedle starej praojców tradycji, w owym przepięknym maju odprawiane są nabożeństwa majowe. W czasach nie tak odległych, by nie pamiętali ich mieszkańcy Kołaczyc, po Nabożeństwie Maryjnym dzieci i młodzież gromadziła się przy przydrożnych figurach, kapliczkach maryjnych, by śpiewaniem wzruszających pieśni czcić Maryję. Przed ukwieconymi kapliczkami i figurkami rozbrzmiewała przepiękna pieśń „Chwalcie łąki umajone, góry, doliny zielone ...".

Te majowe wspólne śpiewania na chwałę Matki, która Polski jest Królową, jednoczyły młodzież, a nierzadko zdarzało się do śpiewającej młodzieży dołączali starsi - kobiety i mężczyźni.

O tym właśnie wyjątkowym, polskim maju, który jeszcze w latach sześćdziesiątych był także „pięknym, maryjnym majem” w naszej parafii, napisał poeta, Kazimierz Laskowski:

(...) Nie ma nigdzie takich świątek

Wśród królewiąt, czy pamiątek,

Jako w naszej wsi!

Gdy maj stanie pod figurą,

Gdy oblegną ludzie chmurą,

Kiedy nasza pieśń przeleci:

Błogosławże Twoje dzieci

Panieneczko, Ty! (…)

Nasza miejscowość zmieniła swoje oblicze, a wraz z tym i obyczaje, i coraz rzadziej możemy już spotkać, nawet w maju, grupki ludzi odmawiający „Litanię do Najświętszej Maryi Panny” i śpiewających maryjne pieśni, niezmiennie tylko rozbrzmiewają na majowych nabożeństwach w naszej świątyni. Wielu z nas nie potrafi już zaśpiewać „Chwalcie łąki umajone ...” czy „Pieśnią wesela witamy, o Maryjo miesiąc Twój ...”, mimo że jako dzieci śpiewaliśmy przy naszych figurach i kapliczkach:

Pieśnią wesela witamy,

O Maryjo, miesiąc Twój!

My Ci z serca cześć składamy,

Ty nam otwórz łaski zdrój.

W tym miesiącu ziemia cała

Życiem, wonią, wdziękiem lśni.

Wszędzie Twoja dźwięczy chwała,

Gdy majowe płyną dni ...

 

Piękna jest ta nasza polska maryjność, powszechna, niezmiennie żywa,
wyrosła z bezgranicznego zawierzenia Matce Bożej. I nigdzie na świecie w tym wyjątkowym miesiącu maryjnym nie usłyszy się tak radośnie odmawianego „Litania Loretańskiego", śpiewu pieśni maryjnych i Apelu Jasnogórskiego.

Matka Najświętsza, zawsze wysłuchuje ufnej modlitwy Swoich dzieci. Czterdzieści lat temu bogate w treść i przesłanie maryjne pieśni, pełne radości, ciepła, miłości, nadziei doskonale współbrzmiały z majową, wiosenną przyrodą, ze śpiewem ptaków i z rytmem naszych dziecięcych serc. Naszym, dorosłych, zadaniem niech stanie się dziś uświadomienie dzieciom, że poprzez maryjne majowe śpiewy przy figurach i kapliczkach, w naszym wnętrzu „rodzi się”, dokonuje się jakieś wyjątkowe zespolenie tego, „co czuje i co żyje” w jeden wielki hymn uwielbienia. A za poetką Ludwiką Błażejowicz dodajmy do naszych maryjnych śpiewów „Litanię dziecka”:

Matko dzieci oczekiwanych – zapełnij nimi domy nasze.

Matko dzieci w bezgłośnym lęku błagających o życie – ratuj ich.

Matko dzieci smutnych i głodnych – podziel Swe serce jak bochen chleba.

Matko dzieci bitych przez pijanych ojców – daj im opamiętanie,

niech zatrzymają podniesioną rękę.

Matko dzieci zrozpaczonych, zapłakanych – otrzyj ich łzawiące oczy.

Matko dzieci kalekich i chorych – ulecz ich choroby.

Matko dzieci nerwowych i nie lubianych

– ożyw ich dusze by były uśmiechnięte.

Matko schronisk, poprawczaków, izb dziecięcych

– daj im domy rodzinne.

Królowo Rodzin, daj zdrowie naszym rodzinom.

Swym dzieciom przekażmy tradycję maryjnych modlitw, bo nasza dzisiejsza młodzież gdzieś nam się „pogubiła” i nie do końca wie, jaką drogą podążać. Zaśpiewajmy zatem „Idźmy, tulmy się jak dziatki do serca Maryi Matki…..”, bo drogą do serca matki każde dziecko podąży.

 



Elżbieta Cieniek

PORZĄDEK NABOŻEŃSTW
W PARAFII ŚWIĘTEJ ANNY W KOŁACZYCACH


• Msze święte w niedziele i święta: 7:00, 9:00, 11:00 i 15:00
W dni powszednie : 7.00 i 18.00 – latem (w czasie wakcji tylko o 18:00)
7.00 i 17.00 zimą (w czasie ferii zimowych tylko o 17.00
• W adwencie dzieci przygotowujące się do pierwszej Komunii św. uczestniczą w roratach z lampionami
• Pasterka o północy z 24/25 grudnia
• W uroczystość świętego Jana Ewangelisty poświęcenie wina na Mszy św. wieczornej
• Nabożeństwo na podziękowanie Starego Roku – 31 grudnia o godz. 15.00
• W Wielkim Poście Gorzkie Żale w niedziele o 15.00
Droga Krzyżowa – dla dorosłych w piątki o 17.00
dla dzieci we wtorki o 16.30
Rekolekcje Wielkopostne od czwartku do Niedzieli Palmowej

 – zakończenie rekolekcji Drogą Krzyżową w plenerze (14.00).
• Rezurekcja w Wieka Niedzielę o godz. 6.00
• W drugi dzień Świąt Wielkanocnych procesja na Cmentarz (Emaus)
• Pierwsza Komunia święta w ostatnią niedzielę maja;
poprzedzona:
Poświęceniem różańców – pierwsza niedziela października
Poświęceniem medalików – 8 grudnia (Niepokalane Poczęcie NMP)
Poświęceniem świec chrzcielnych - 2 lutego (Ofiarowanie Pańskie)
Poświęceniem książeczek – 3 maja – (Uroczystość NMP – Królowej Polski)
• Nabożeństwa majowe w dni powszednie po Mszy św. wieczornej
– w niedziele i święta o 15.00
• Nabożeństwa czerwcowe – w dni powszednie po Mszy św. wieczornej
– w niedziele i święta o 15.00
• Nabożeństwa październikowe - w dni powszednie po Mszy św. wieczornej – w niedziele i święta o 15.00
• Procesja na cmentarz – 1 listopada (Uroczystość Wszystkich świętych)
– po Mszy św. o 14.00
• Odpust parafialny ku czci świętej Anny (26 lipca)
przygotowany przez nowennę rozpoczynającą się 17 lipca.
• Zmiana tajemnic Różańcowych w drugą niedziele miesiąca po mszy św. o godz. 9.00
dla dzieci szkolnych w II sobotę miesiąca po wieczornej Mszy św.
• Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy –
w każdą środę o godz. 18.00 latem i o 17.00 zimą
• Apel Jasnogórski w pierwsze soboty miesiąca o 21.00 (od listopada do kwietnia)
• Wieczory Fatimskie o godz. 20.00 ( od maja do października)
• Sakrament chrztu świętego – udzielany jest w każdą drugą niedzielę miesiąca na sumie oraz w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia, w Wielka Sobotę w czasie liturgii wigilii Paschalnej i w drugi dzień świat Wielkanocnych

Wyszukiwanie

Spacer po kościele

Dzisiaj jest

niedziela,
28 maja 2017

(148. dzień roku)

Zegar

Sonda

Z czego słyną Kołaczyce?

Z wód zdrojowych.

Ze sprzedaży wąsów.

Z drewnianego rowera.

Z tycznej cebuli.

Z Radia Internetowego

Z Telewizji Internetowej


Dźwięk



Licznik

Liczba wyświetleń:
9586589